Wystawa bonsai

2021-06-05 § Dodaj komentarz

Od czasu do czasu wybieram się do świątyni Meiji-jingu. Duży teren jest prawie las, bardzo przyjemnie się spaceruje. Często spotyka się ślub i czasem wystawa. Na Nowy Rok jest wystawa kaligrafii (prace dzieci), nie raz widziałam wystawę ikebany, a ostatnio, bonsai.

To mi się bardzo podobało – dąb, który ma 300 lat. Jego wysokość jest ok. pół metra. Dlaczego to drzewo przyciąga ludzi?

Hodować bonzai to długoletnia sztuka. Dbając o detale, nałożą druczek na gałęziach (w zależności od rodzaju drzewa czasem druczek/rurka ogrzewający podczas zimy), obcinają listki i dają minerały w odpowiednim momencie. W świecie bonsai docenia się kształt drzewa, sylwetkę jako całość listek, ich kolor i obfitość kwiatów, jeśli dane drzewo ma kwiaty.

Tak więc gdy widzi się bonsai, czuje się moc wieloletnich wysiłków, dbałości i miłości.

To nie japońskie? cz. 1

2021-04-26 § 3 Komentarze

Bardzo mnie cieszy, kiedy widzę posty, dzieła artystyczne albo zdjęcia u osób, które są zafascynowane Japonią. Zainteresowanie moim krajem jest ogromne i ogólnie mam wrażenie, że w Polsce można sięgać po dobrą informację, wręcz jeśli ktoś jest bardzo zainteresowany, to można wiedzieć głęboko o kulturze dzięki znakomitym naukowcom.

Nie tylko w Polsce i chcę od razu powiedzieć, że to naturalne, jak kultury azjatyckie są przedstawione jako mieszane – bo to obca kultura. To jest tak jak w Japonii nie odróżnia się za bardzo kraje i ich kultury skandynawskie czy arabskojęzyczne (oczywiście tutaj jest mowa o nie-specjalistach).

Jednak może komuś się to przyda… chciałabym wyjaśnić co jest japońskie, a co *moim zdaniem* nie jest. W części 1 opowiem o… makaronie.

Japończycy też są makaroniarzami!

W dzisiejszych czasach najsłynniejszy makaron, w który zakochuje się prawie każdy obcokrajowiec (i oczywiście Japończyk) to ramen. Ramen jest długi makaron pszeniczny, czasem prosty, czasu kręcony. Oryginał tego makaronu pochodzi z Chin, ale ramen jak teraz jest urodził się w Yokohamie, gdzie jest chińskie miasteczko. W roku 1910 właśnie tam stworzono przez chińskiego szefa kuchni ramen, w sensie makaron w zupie z warzywami, bambusem i mięsem.

ramen

Drugi makaron to udon. Ten rodzaj makaronu też pochodzi z Chin. Ale Udon czyli z pszenicy, gruby i „gumowaty” rozwijał się u nas przez długi czas. Chiński makaron podróżował do Włoch i zmienił się w makaron tak jak spaghetti, natomiast pomimo tego samego pochodzenia Udon jest biały, bo nie dodaje się jajka.
Ten makaron miał swój złoty czas w epoce Edo, gdy ludzie szukali sposobu szybkiego tempa życia. Udon, który wystarczy tylko zagotować, połączyć z zupą i gotowy posiłek, a można ssać i już człowiek najedzony miał duże powodzenie i do dzisiaj.

Udon ma bardzo różne odmiany(kształty) w zależności od rejonu. Gruby, twardy, cienki… czasem rodzaj udonu kształtuje tożsamość człowieka, na przykład ludzie z prof. Kagawy są dumni ze swojego udonu, a mieszkańcy w Yamanashi woli jeść houtou (gruby Udon jak tagliatelle).

udon

Jako trzecie podaję sobę. To jest makaron z mąki gryczanej. Dawniej jadło się kaszę gryczaną lub pyzy gryczane. Z tego zmienił się w makaron w ok. XVII wieku.
Soba, jako nazwa jest bardzo szeroko używane. Na przykład na ramen mówi się też „soba chińska”, a makaron „soby okinawskiej” robi się z pszenicy łącząc z ługiem.


Makarony ryżowe natomiast, są na nowo wprowadzone do Japonii (!).
Pho czy bifun(cienki makaron z ryżu) nie pochodzi z Kraju Kwitnącej Wiśni, chociaż rozumiem, że Japonia kojarzy się zawsze z ryżem. Ryż japoński nie nadaje się do robienia makaronu, bo zawiera dużo wody.

Teatr Lalek Youki-za i kawiarnia Kugutsu-sou

2020-12-26 § Dodaj komentarz

Poznałam Teatr Lalek Youki-za (結城座), kiedy byłam w kawiarni tokijskiej o nazwie „Kugutsu-sou (くぐつ草)”.

Ta kawiarnia znajduje się w Kichijoji, w zachodniej części Tokio.
Jest na poziomie -1 i kamienna ściana tworzy klimat jak magazyn win.

Takie fantastyczne miejsce otworzył członek Teatru Lalek Youki-za.
Youki-za istnieje od 1635 roku czyli z epoki Edo.
Ich styl jest „Ito-ayatsuri (糸あやつり)” czyli każdy ruch lalki jest wykonany poprzez nitki.

W tej chwili taki tradycyjny teatr w stylu Edo jest tylko jeden — Youki-za.

W repertuarze mają klasyczne opowieści z Edo oraz nowe utwory. Tradycyjnie ludzie „manipulujący” ubierają się na czarno i starają się, żeby ich nie było widać. Natomiast w nowoczesnych utworach czasem ci ludzie też grają, wciąż manipulując lalki. Klasyczne utwory są podobne do programów Kabuki, czyli o bohaterach, o dramatycznych wydarzeniach historycznych itp.

Wracając do kawiarni, części nazwy „Kugutsu (傀儡)” oznacza grupa ludzi, która rozśmiesza innych, grając coś śmiesznego m. in. pierwotny teatr lalek. Nie chodzi o konkretną grupę, a podobna jest słowo Romowie. Kugutsu byli podobno już od IX wieku i uważano jako „inni” ludzie. Nie wiadomo czy faktycznie Kugutsu się odróżnili etnicznie, taki ich zawód i charakter (że podróżują) uważano za coś innego.
(A sou od Kugutsu-sou oznacza trawa, której korzenie rośnie u gościa = żeby ludzie zapamiętali o tym miejscu:)) 

Kawiarnia jest osobnym miejscem niż teatr, natomiast kawa inaczej smakuje, gdy wiemy jakie ma tło to miejsce i chciałabym kiedyż zobaczyć teatr Youki-za na żywo.