Ciepły wiatr z ładnym głosem – wywiad z panem Kazuaki Kouchi

2015/12/24 § 2件のコメント

O muzyce okinawskiej już wpisałam dawno (ten post), a w międzyczasie miałam okazję pojechać na Okinawę i poznać śpiewaka muzyki tego typu.

To było zupełnie szczęśliwy przypadek – byłam z kuzynką w barze i miałyśmy malutki podzielony pokój. W pewnym momencie popukał nasze drzwi i wszedł młody pan, proponując prywatny dla nas mini koncert (taka była koncepcja baru, a myśmy nie wiedziały).

Zaśpiewał parę piosenek okinawskich i wymieniliśmy parę słów. Bardzo przyjemnie rozmawiało nam się i na końcu dostałam jego płytę.

To spotkanie było rok temu, a jesteśmy nadal w kontakcie. Od czasu do czasu słucham jego programu radiowego i płyty.

Tym razem on, pan Kazuaki Kouchi, zgodził się ze mną prowadzić wywiad, choć on jest pisemny, więc z wielką radością pozwolę sobie tutaj udostępnić.

Biografia pana Kazuakiego (幸地和秋);

12358441_864519316997708_954507068_n

w stroju koncertowym

Pochodzi z wyspy Kume, pref. Okinawa. Od 2009 roku uczy się u piosenkarza Kouei Tsuha (津波恒英). Dostawał najlepsze nagrody w kilku konkursach. Śpiewa nie tylko w Japonii ale również w Chinach i w Singapurze. Jest członkiem zespołu “Seamens” oraz ma swój program radiowy “Myślimy o muzyce okinawskiej z Kazuakim Kouchim! (幸地和秋と民謡を考えよう!)”.

To zaczynamy wywiad!

***

– Co pana zachęcało do śpiewania? Czy lubił pan śpiewać od dawna?

– Jako dziecko lubiłem śpiewać i jak jeszcze chodziłem do przedszkola to śpiewałem enkę (rodzaj muzyki japońskiej, na której się śpiewa o miłości, tęsknocie, melancholię itd.). Zainteresowałem się muzyką okinawską w domu seniorów, kiedy słuchałem śpiewu przez Ojii i Obaa (dziadkowie i babcie) to wzruszyłem się na ich słowa, potem naturalnie myślałem, że sam chcę zaśpiewać.

– Co jest według pana najpiękniejszym cechem muzyki okinawskiej?

– Słowa i tradycja.

12358003_864519243664382_936668910_n– Czy w dzisiejszych czasach też komponuje się nowe utwory? Czy są różnicy w słowach i melodii w zależności od epok albo miejsca?

– Pojawiają się ponad 100 nowych piosenek rocznie. Niby Okinawa Okinawą, lecz każda wyspa, każdy region ma inne dialekty i kultury, więc muzyka też brzmi inaczej.

– Czy pan ma jakieś wyjątkowe wspomnienia w swojej karierze jako muzyk?

– Wzruszam się za każdym razem kiedy widzę uśmiechy i łzy na twarzach słuchaczy.

– Jakie inne rodzaje muzyki panu się jeszcze podobają? Jakie pan ma hobby?

– Lubię spokojną muzykę, na przykład ballady. Jeśli chodzi o hobby to mam za dużo i sam się nie ogarniam. (*z tego co wiem to pan Kazuaki interesuje się przynajmniej motocyklem, samochodami i gotowaniem)

– Na końcu proszę mi powiedzieć jakie są pana plany na przyszłość i marzenie.

– Konkretnych planów jeszcze nie mam, natomiast chciałbym śpiewać w innych państwach. Moje marzenie to żeby ludzie na świecie skojarzyło muzykę okinawską z moim nazwiskiem.

– Dziękuję bardzo.

– Dziękuję.

***

Młody muzyk jeszcze opowiadał, że jest mnóstwo śpiewaków muzyki okinawskiej, chociaż tylko ze śpiewem to raczej ciężko stać na życie i coraz więcej osób rezygnuje z tej muzycznej drogi.

Obecny problem to mało jest kto może uczyć śpiewania lub grania na tradycyjnych instrumentach, co powoduje barom bez tańcowania i śpiewania (w barach na Okinawie ciężko sobie wyobrazić wieczór bez tańca i śpiewu) i coraz mniej młodych osób interesuje się tym typem muzyki.

pic_focus10_01

w barze. Jak gra muzyka to wszyscy tańczą albo całym sobą albo rękoma.

To teraz posłuchamy jak pan Kazuaki śpiewa jeden z najpopularniejszych utworów muzyki na jego dziedzinie – “Warabi Gami (童神/bogowie w dzieciach *w okinawskiej kulturze wierzy się, że w niemowlętach siedzą bogowie)”, kołysanka okinawska.

Jeszcze tu jest link do najnowszego (24.12.2015) odcinku jego programu radiowego – goście są właśnie jego zespół Seamens, są ubierani świątecznie i rozmawiają, rozmawiają (uwielbiam ich akcent w języku), gadu gadu i zabrakło im czasu na śpiewanie :O 😉

A tutaj jego występ w restauracji. Dziewczynka bawi się w tańcu 🙂

Serdeczne podziękowanie panu Kazuakiemu, życzę Wam Wesołych Świąt!

Interpunkcja w zimie – Tōji

2015/12/21 § 4件のコメント

Jutro, 22 grudzień jest 冬至 (Tōji/przesilenie zimowe). W Japonii je się dynie i kąpie się w wodzie z cytrusem yuzu (柚子).
 
Dlaczego dynia?
071222

danie na ten dzień – gotowana dynia z słodkimi fasolami azuki

1. Kiedyś nie było dużo warzyw w okresie zimowym, a dynie można chować długo i były jedyne z niewielu warzyw, które można było jeść w grudniu.

2. W Tōji doba jest najkrótsza i uważa się, że od tego dnia wszystko idzie do przodu na lepsze (一陽来復/Ichiyō-raifuku, dosłownie: koniec zimy i początek wiosny/nowego roku).
3. Są 7 składniki i dania, które przynoszą szczęście jeśli jemy je w dniu Tōji. Ich nazwa kończy się z “ん (n)”, co jest ostatnia litera alfabetu hiragany;
– なんきん (nankin / dynia; zwyczajnie nazywa się kabocha.)
– にんじん (ninjin / marchew)
– れんこん (renkon / korzeń lotosu)
– ぎんなん (gin’nan / owoce miłorzębu japońskiego)
– きんかん (kinkan / kumkwat)
– かんてん (kanten / agar-agar…fajnie brzmi!)
– うどん (udon / makaron)
 
Dlaczego yuzu w wannie?
images

w publicznych łaźniach mamy szansę zobaczyć płynące yuzu w dniu Tōji.

Wbrew pozorom (!) dawniej Japończycy nie kąpali się codziennie, a uważano, iż w dniu Tōji należy się kąpać w wannie i oczyszczać swoje ciało i dusz. Intensywnie pachnące yuzu wygląda na oczyszczające 🙂

I dzisiaj już mamy wyniki z badań, że kąpiel w wodzie z yuzu ma dobry wpływ na krążenie krwi, pielęgnację skóry i jego aromat nas relaksuje.
Miłego dnia Tōji! 🙂
20110118_741619

dziecko w wannie z olbrzymiej dyni z yuzu

Papier ma głos – plakaty podczas wojny

2015/12/11 § 1件のコメント

Przez przypadek znalazłam plakat japońskiego piwa Kirin.

Może najpierw przegląd;

kirin-1

1927r.

Ta kobieta jest Marichiyo (まり千代), która wtedy była bardzo słynną geiszą. A w  tle browar piwa w Jokohamie.

 

%BF%E5%C3%E5%C8%FE%BF%CD

1926-35?

Jak na ów czas bardzo alternatywny i trochę awangardowy plakat z kobietą w stroju kąpielowym.

 

kirin-6

1926-35?

 

kirin-0

“kobieta trzymająca piwo”

%CC%EB%BA%F9

1939r. / piwo Yozakura do eksportu

W roku 1939 pobito rekord ilości produkcji piwa w przedwojennej Japonii. Potem w związku z II wojną światową browary zostały pozamykane i eksport piwa też się wycofał.

060826121Wszystkie te plakaty są wykonane przez grafika/malarza Hokuu Tada (多田北烏/1889-1948).

Pracował nie tylko dla Kirin Beer, ale również dla podręczników, czasopism dla dzieci oraz dla kobiet. Jego dzieła charakteryzują się stereoskopowym sposobem malowania m. in. pięknych kobiet.

 

Podczas II wojny światowej nastąpiła kontrola plakatów i jeśli obrazy lub treść nie pasują do idei (podżegać obywateli do wojny) to nie pozwalano opublikować.

 

Kirin Beer nie był wyjątkiem;

 

obydwoje są z ładną, uśmiechającą kobietą, lecz 6 lat różnicy publikacji robi przepaść;

  • jedwabna sukienka wieczorowa bez rękaw // sukienka (włókna?) z rękawami, mniej pokazania ciała
  • fryzura – z 1939r. jest skromniejsza
  • cień – kobiety // żołnierza

Inny przykład;

To też plakaty Tady dla sake z marki Gekkeikan (月桂冠), a już chyba nie trzeba opisać różnicy.

(Mnie również interesuje wpływ Alfonsa Muchy w pierwszego plakatu. Choć nie wiem, czy faktycznie Mucha zainspirował Tadę.)

 

W Japonii jest zawsze pełno plakatów i neonów – skoro tak, to łatwo rozumieć, iż jeden taki plakat pod wpływem kontroli mówi więcej niż radio i telewizja, które nie były dostępne dla wszystkich.

Hazici – Tatuaż okinawski

2015/12/04 § 2件のコメント

Tatuaż jest coraz popularniejszy w Japonii, chociaż niestety w niektórych miejscach i u niektórych ludzi jest uważany za ekstremalny element mody i niektórym się kojarzy z yakuzą.

Kiedyś wrzuciłam na stronę facebookową (https://web.facebook.com/japonianabakier/?ref=bookmarks) wpis o Ajnach;

Irankarapte” oznacza “Dzień dobry” po języku Ajnów. Ajnowie mieszkają na Hokkaido i mają swoje język i kulturę. Nie mają znaków ani alfabetów, co utrudnia przekazanie ich historii oraz literatury. Kiedyś Japończycy próbowali, żeby się zasymilowali z “nowymi” mieszkańcami na ich ziemi. Badanie języka i kultury Ajnów trwa – Bronisław Piłsudski, brat gen. Józefa Piłsudskiego również się zafascynował tym tematem.

ajnowie2

kobieta Ajnu

Kobiety Ajnów często mają tatuaż dookoła ust. To symbol dorosłości u kobiet. W 1872 roku rząd Meiji zakazał im ten zwyczaj, prawdopodobnie w celu jedności etnicznej.

 

A na drugim końcu Japonii, chociaż wtedy, kiedy ten zwyczaj powstał to tam było jeszcze inne państwo (Ryūkyū), lecz na wyspach Okinawa też kobiety miały tatuaż na rękach.

14-5Taki tatuaż nazywa się Hazici (針突) i są różne definicje co oznacza.

Najprawdopodobniej miały to jako symbol dorosłości (jak u Ajnów), związku małżeńskiego oraz talizmanu. Nie ma potwierdzających tekstów, lecz według mieszkańców na Okinawie, Hazici miało również takie znaczenie, że tatuaż bronił kobietom przed porwaniem przez Satsuma-han (薩摩藩/obecna prefektura Kagoshima, która miała silny związek z Ryūkyū – w skomplikowanym znaczeniu). Mimo zakazu przez rząd w 1899 roku kobiety dalej po cichu robiły Hazici. W dzisiejszych czasach jeszcze u niektórych babci (po okinawsku mówi się おばあ/obaa, zamiast obaachan/obaasan) można zobaczyć taki tatuaż.

 

20120216_2765347U Hazici jest kilka symboli tak jak grot (talizman / żeby nie było rozwodu w małżeństwie), łuk (zdrowie dziecka), wachlarz, małże itd. Ciekawe jest to, że nie robiło się symetrycznie na dwóch rękach. U kobiet na Okinawie Hazici uważano jako bardziej jako moda, chociaż zabieg był na pewno bolesne (w rękach jest dużo nerw…).

 

Jest interesujące, że Ajnowie i ludzie w Ryūkyū mają takie podobieństwo w zwyczajach (i u DNA też). Psy Hokkaido i Okinawy też są genetycznie podobne – można spędzić cały dzień, myśląc o tym 🙂

Where Am I?

Japonia na bakier12月, 2015 のアーカイブを表示中です。