Edokko – Pożary i kłótnie to kwiaty Edo!

2014/04/09 § コメントする


o0500038012125965784Miasto stołeczne jest generalnie inne niż pozostałe miasta danego kraju. Tokio nie jest wyjątkiem, choć obecnie mieszkańcy w Tokio pochodzą z różnych regionów Japonii i z całego świata i trudno powiedzieć jaki jest cech Tokijczyków.

 

Natomiast w Edo, poprzednia nazwa Tokio (zmiana nazwy nastąpiła w 1868r.), mieszkali “Edojczycy (jestem otwarta na inną propozycję jak ich nazwać ;))”, tzw. Edokko po japońsku(江戸っ子), którzy mieli oryginalny charakter, kulturę i bardzo ciekawą mieli tendencję w mówieniu.

 

1. Korzenie Edokko i ich charakter

Wyrażenie Edokko pojawiło się w piśmie po raz pierwszy w 1770 roku. Przed tym pisało się o mieszkańcach w Edo 江戸もの(Edo-mono/człowiek z Edo). Nie każdy mieszkaniec był nazwany jako Edokko, tylko ta nazwa jest rezerwowana dla takiego człowieka, którego ojciec i dziadek też się urodził i wychowywali się w Edo.

Ich charakter to jednym słowy taki;

To jest fragment z filmu “Otoko wa tsurai yo (It’s Tough Being a Man)”.

Skłonni do kłótnia ale nie lubi dyskutować i lubi sobie żartować, mówić kalambur, nieśmiały ale życzliwy, człowiek z poczuciem sprawiedliwości.

Nie boi się na coś wydawać pieniądze, nie zastanawia się długo nad drobnymi kłopotami, biznes to nie dla nich – ich nie za bardzo interesuje zrobienie duży majątek. Mówi się, że ich kultura tak się scharakteryzowała, ponieważ wtedy w Edo mieszkało ponad 1.000.000 osób i byli zmuszeni skromnie i harmonijnie i oczywiście też wesoło żyć w stolicy.

 

Tasuke,_the_Edoman

Pod tym względem nie każdy człowiek mieszkający długo w Edo nosił nazwę Edokko (bo byli dumni z tej nazwy), bo gdyby byli sami tacy ludzie to stolica dawnej Japonii nie funkcjonowałaby. Według dokumentacji mieszkańcy na alejach (w widocznych domach z alei 町人/Chounin), którzy najczęściej raczej nie mieli takiego charakteru. Edojczykami byli strażacy, stolarzy… z pracy spontanicznej. Stereotyp Edokko wówczas był ciemnota czy analfabetyzm, ale i nie zawsze byli opisani negatywnie. W literaturze, dramacie i opowiadaniach często pojawił się (i wciąż!) Isshin-Tasuke (一心太助) jako typowy Edojczyk. On jest sprzedawcą ryb.

 

Poza tasuke znane postaci jako Edokko to są np. bohater z powieści “Panicz(坊ちゃん/Bocchan)” Soseki Natsume lub Kankichi Ryotsu (両津勘吉z mangi i anime “Kochi Kame(こち亀; cała nazwaこちら葛飾区亀有公園前派出所/Kochira Katsushika-ku Kameari-koen-mae Hashutu-jo”.

 

 

2. Język

Zasadniczo Edokko mówili po japońsku (po tokijsku? trudno to określić, w każdym razie w takim języku “standardowym”), ale u nich jest słychać charakterystyczny rytm. Tak jak w filmiku powyżej i w tym (rakugo/japońskie werbalne przedstawienie);

Mówca, artysta nazywa się Shinsho Kokontei V, tytuł opowieści “Furoshiki”. Szczególnie 2:14- i 3:55- będzie słychać jak brzmi rozmowa między Edokko. Mam wrażenie, że bardzo szybko mówią i w takim rytmie jak wrząca woda w czajniku.

I faktycznie oni zmienili czasem słowa dla swojej wygody mówienia i dla płynnego rytmu.

To są przykłady (“standardowe” słowo -> jak się wymawia u Edokko);

– お日様 (ohisama/słońce) -> oSHIsama (słychać jak oshsama)

– 東(higashi/wschód) -> SHIgashi (tak samo jak powyżej, słychać jak SHgashi)

-質屋(shichiya/lombard) -> HIshiya                              // czyli zamieszanie dźwięków HI i SHI.

– 回す(mawasu/kręcić coś) -> bun-mawsu

– 掛ける(kakeru/wieszać, nalewać, nasypać) -> bukkakeru

– 始める(hajimeru/zaczynać) -> Oppajimeru

– 付ける(tsukeru/dodawać, przyklejać) -> Kuttsukeru                 // prefiksy. chyba to są trudne do wymowy…

– 台所(daidokoro/kuchnia) -> deedokoro

– 買い物(kaimono/zakupy) -> Keemono                          //    polega na łatwość i szybkość wymowy. kombinacja samogłosek AI/AE/OI -> EE, UI -> II

-まっすぐ(massugu/prosto) -> Mattsugu               // też wygodniej im było.

<charakterystyczne słownictwo>

– これっきし (korekkishi/nie więcej, raz na zawsze)

-しゃけ(shake/łosoś) // wg standardowego japońskiego jest 鮭/sake.

– あばよ(abayo/cześć, żegnaj)

– まん真ん中(man-mannaka/sam środek)

 

Po Wysokim Wzrostem Gospodarczy w Japonii dużo osób zamieszkało w Tokio i teraz trudno poznać prawdziwego Edokko. (ale jeszcze są!:))

Natomiast Japończykom jest komfortowo należeć do jakichś towarzystw jak klub, koło zainteresowań, grupowanie wg typów krwi i nie wykluczymy tutaj grupowanie wg prefektur, miejsc pochodzących, choć ono jest widać nie tylko w Japonii. Ich poczucie jedności to niesamowite, tak, skoro odróżniają się od innych nazwą tak jak Hamakko (człowiek z Yokohamy), Dosanko (z Hokkaido), Uchinaa (z Okinawy) i oczywiście Edokko. Tylko Edokko jest wyjątkiem, bo my sami nie możemy zostać Edokko (Tokiokko można)…

広告

Where Am I?

Japonia na bakier4月, 2014 のアーカイブを表示中です。